موضوع : کودکان و مهارت دوست یابی | بازدید : 21 | تگ ها : کودکان و مهارت دوست یابی
تاريخ : جمعه 3 ارديبهشت 1395 | 11:44 | نویسنده : رز ابی


کودکان و مهارت دوست یابی

دوستی های دوران کودکی، مانند دنیای کودکی ساده و بی ریاست. دوستی عاملی برای سلامت و بهداشت روانی کودک است، کودک در واقع پس از ۲ سال همنشينی با مادر، کم کم از او فاصله می گيرد و به بازی با همسالان نياز پيدا می کند. تحقیقات نشان می دهد کودکانی که در جمع بزرگ می شوند، کمتر دچار مشکلات ارتباطی می شوند، از طرف دیگر، کودکانی که در دوست یابی مشکل دارند، از مشکلاتی مانند اضطراب و افسردگی رنج می برند. در جمع همسالانشان بیشتر احساس تنهایی و طرد شدن می کنند و در سازگاری با محیط های آموزشی ناتوان تر هستند. دوستی به کودکان کمک می کند تا مهارت های عاطفی اجتماعی خود را گسترش دهند، آنها از داشتن روابط صمیمی و نزدیک با همسالانشان، به نکات و ارزشهایی پی می برند که نمی توانند از بودن با والدین و اعضای بزرگسال خانواده بیاموزند. دوستی به کودکان کمک می کند تا آنها یاد بگیرند چگونه با دیگران رفتار کنند و چگونه از قوانین و مقررات پیروی کنند، چگونه تصمیم بگیرند و با مفهوم ترس، خشم، عصبانیت و اعتراض کردن و ... آشنا شوند. آنها از طریق این دوستی ها می آموزند که چگونه باید پیروز شوند، چگونه باید کمبودها را تحمل کنند و چگونه باید رفتار مناسبی داشته باشند

 

داشتن یک یا دو دوست صمیمی کودک را شادتر می سازد و به او کمک خواهد کرد که عملکرد او در کلاس درس بهتر باشد. دوستان باعث می شوند که بچه ها در محیط های جدید مثل مهدکودک یا پیش دبستانی احساس راحتی بیشتری داشته باشند. دوستان باعث می شوند که کودک به جای این که نگران باشد که با چه کسی بازی کند، به روی کار خود متمرکز باشد. پژوهش های مختلف نشان می دهد کودکانی که در جمع کودکان دیگر بزرگ می شوند با کودکانی که تنها در جمع افراد بالغ بزرگ می شوند تفاوت های شخصیتی بسیاری دارند.

معیارهای دوست یابی در کودکان ممکن است از کودکی به کودک دیگر متفاوت باشد. برخی از کودکان به خصوص کم سن و سالها برای کسب مهارت های اجتماعی نظیر حل مشکلات، مذاکره، همکاری و برقراری ارتباط نیاز به کمک دارند. کودکان با محافظت و پشتیبانی والدینشان راحت تر می توانند دوست پیدا کنند.

 

کمک به کودک برای دوست یابی

آموزش مهارت دوست يابی کار آسانی نيست و والدين با صبر و شکيبايی می توانند اين مهارت را آموزش دهند و تقويت کنند. همچنين ارائه واکنش های سازنده در قبال رفتار کودک، تشويق رفتار خوب، پرهيز از انتقاد، يادگيری روش های موثر در زمينه آموزش مهارت ها و تمرين مهارت ها از ديگر راهکارهايی است که به افزايش توان دوست يابی کودک کمک می کند. همیشه پیدا کردن اولین دوست کلید حل معمای دوستیابی است و قدمهای پس از آن به سرعت و ساده تر برداشته می‌شود. به عنوان والدین کودک، باید روحیه او را در یافتن دوست تحسین و در ادامه تشویق کنید و او را به سمت یافتن دوستان تازه سوق دهید. شما باید در هر مرحله از یافتن دوست با فرزندتان همراه باشید تا او بداند دوستان با یکدیگر فرق دارند و هر یک ویژگیهای متفاوتی دارند. وقتی فرزندتان بداند که یک دوست برای داشتن ارتباطی گسترده کم است، رفته رفته خودش هم برای یافتن دوستان بیشتر مشتاق می‌شود. شاید بهتر باشد در یافتن اولین دوست بیشتر هوای فرزندتان را داشته باشید تا برای بقیه خودش راحت تر عمل کند. در عین حال می توانید از نکات زیر بهره ببرید:

 

این که خودتان رفتاری دوستانه با کودکتان داشته باشید، بهترین راه نمایش و آموزش روش ادامه دادن‌ دوستی به کودک است. فرن والفیش، روانشناس خانواده می‌گوید: « نسبت به بچه‌های خود مهربان باشید. هر طور با آنها رفتار کنید، آنها همان شیوه را نسبت به دوستان و همسالان خود در پیش می گیرند.»

 

کودک به رفتار شما با دیگران می نگرد و تحت تاثير الگوی والدين در دوست يابی قرار می گيرد. بنابراین یک الگوی خوب برای کودکتان باشید.مهربان باشید و به مردم کمک کنید. اگر خجالتی بودن یکی از مشخصات شماست، کودک ممکن است از خجالتی بودن شما تقلید کند و بنابراین شاید لازم باشد که این مشخصه خودتان را تغییر دهید. به یاد بسپارید که مهارت های اجتماعی دیگری هستند که شما به طور ناخودآگاه در حال آموختن آنها به کودکتان هستید حتی اگر ترجیح می دهید که آنها را یاد نگیرد.

 

تعدادی داستان مناسب درباره دوست پیدا کردن انتخاب کرده و آنها را برای کودک خود بخوانید، درباره این که چگونه شخصیت ها، افراد جدید را ملاقات می کنند، بحث کنید و درباره راه هایی که کودک شما می تواند از بعضی از این ایده ها در زندگی خودش استفاده نماید گفت و گو کنید.

 

چگونگی شروع یک مکالمه، معرفی خود، قوانین و مهارت های اجتماعی را به کودکتان آموزش دهید.به آنها یاد دهید چگونه با جملات ساده و ابتدایی همچون «هی، من دیدم که داشتی بازی می ‌کردی. من هم می‌ تونم با تو بازی کنم؟» « از این چیزی که درست کردی خوشم اومده. می‌ تونم بهت کمک کنم؟» « چه کوله ‌پشتی قشنگی داری، اونو از کجا خریدی؟» و ... یخ رابطه را بشکنند، به آنها نشان دهید که باید صادق و راستگو باشند.

 

با آموزش همدلی به شيوه های بسيار ساده، کودک را برای برقراری ارتباط با ديگران تشويق کنید. خوب است بدانيد همدلی در واقع ورود به دنيای احساس ديگران است و در همدلی کودک احساسات خود را می شناسد، نسبت به احساسات ديگران آگاهي پيدا می کند و می تواند به درک درستی از احساسات ديگران برسد. يک کودک برای اين که بتواند احساسات ديگران را درک کند ابتدا بايد احساسات خود را بشناسد و آنها را تجربه کند. به عنوان مثال بايد غم شکستن يک اسباب بازي را تجربه کرده باشد تا بتواند با کودکی که اسباب بازی اش شکسته است، همدلی کند. بنابراين کودکان بايد هم احساسات مثبت و هم احساسات منفی را تجربه کنند تا توان واقعی همدلی را بيابند. همچنين والدين بايد به احساسات کودک توجه کنند و نه فقط او را بابت داشتن احساسات منفی سرزنش نکنند بلکه از او بخواهند احساساتش را به زبان بياورد و درباره آنها صحبت کند.

 

همه آموزش های دنیا موثر واقع نمی شود، مگر این که کودک شما آن چه را که یاد گرفته واقعاً تمرین کند. اگر کودک شما هنوز در مهدکودک یا پیش دبستانی نیست سعی کنید به پارک بروید، با دوستان صمیمی یا احتمالی کودکتان قرار بازی در خانه بگذارید و آن ها را به خانه دعوت کنید. به آن ها وقت بدهید که همدیگر را بهتر بشناسند و تفریح و سرگرمی داشته باشند. اگر کودک شما خجالتی است، بگذارید گفت و گوها و احوال پرسی های خود را با خواهر و برادر بزرگتر خود انجام دهد. وقتی با دوستان خود صحبت می کنید فرزندتان را نیز وارد بحث کنید. او را به دیدن همسایه ها و خرید ببرید. ضمن آنکه اجتماعات خانوادگی نیز فرصت خوبی برای ورود کودکان در موقعیت های اجتماعی به همراه کودکان سنین متعدد فراهم می کند.  

 

با روش دوست یابی کودکتان هماهنگ باشید. بعضی از کودکان هیچ مشکلی در نزدیک شدن به بچه های دیگر ندارند در حالی که برای دیگران ممکن است مقداری طول بکشد، تا آشنا شوند. تعدادی از آن ها دوست دارند دوستان زیادی داشته باشند در حالی که کودک شما ممکن است فقط یک دوست داشته باشد، تا وقتی که او یک دوست صمیمی دارد و شاد است همه چیز برای او خوب و راحت خواهد بود. به یاد داشته باشید، شخصیت آدم ها با هم فرق دارند و هیچ کس بهتر از دیگری نیست. در این حالت باید اجازه دهید تا فرزند شما به روش خود با دیگران ارتباط برقرار کند. انتظار واقع بینانه از او داشته باشید.

 

بدون اینکه به انتقاد از فرزندتان بپردازید، به سخنان وی گوش دهید. والدین می توانند با گوش دادن و به رسمیت شناختن احساسات کودکان خود به حمایت از آنها بپردازند. اگر کودک به دلیل تمام شدن یک رابطه دوستی از نظر روانی آسیب دیده است، درباره وضعیت دوستی ها و اینکه چطور طی سالها دوستان زیادی خواهد داشت که بعضی از آنها به مدت طولانی و بعضی از آنها تنها مدت کوتاهی دوست او خواهند بود، گفتگو کنید.


 توصیف کودکتان به عنوان خجالتی، تنها، ساکت و یا سرد، روشی غلط است. زیرا با برچسب زدن به کودکتان رفتار او را تقویت می کنید. زمانی که به کودکتان برچسب انزواطلب و یا دچار مشکل در دوست یابی را می زنید، رفتار اجتماعی نامناسب را در او برمی انگیزید. کودک را در مقابل مردم انگشت نما نکنید، هرچه قدر کودک در موقعیت های اجتماعی به خودش توجه بیشتری داشته باشد، احساس راحتی برای او مشکل تر خواهد بود.

 

اگر کودکتان در ایجاد و نگهداری دوستی ها مشکل دارد، بکوشید علت آن را دریابید. آیا آن قدر حساس است که همیشه احساساتش جریحه دار می شود و دوستانش را از دست می دهد؟ آیا ساکت است و نسبت به ارتباط با دیگران بی تفاوت است؟ آیا تهاجمی و قلدر است و به همین علت کودکان دیگر نمی خواهند با او باشند؟ آیا از مهارت های اجتماعی برخوردار نیست؟ آیا مهارت های لازم را برای یک دوست باوفابودن ندارد؟



صفحه قبل 1 صفحه بعد

پیچک

سفارش تبليغات
پاپ آپ استند نمایشگاهی | طراحی سایت در اصفهان | هانس گروهه | عینک واقعیت مجازی | دیاگ | هاست لینوکس ارزان | طراحی سایت | ثبت آگهی رایگان | فلزیاب , فلزیاب تصویری | کانال تلگرام | طراحی وبسایت | پکیج درمان دیابت | پیش بینی مسابقات فوتبال | آگهی رایگان لینک دار | گروه تلگرامی وکلا | محمد دبیری | اینترنت پر سرعت | بانک شهر | گیت کنترل تردد | منزل مبله | دکل مهاری | طلایاب , طلایاب تصویری | دکتر نوروزیان | آزمایشگاه فرزانگان شیراز
X
تبليغات